คำตอบ

2014-02-16T09:25:17+07:00
ความสัมพันธ์ระหว่างวรรณคดีและทัศนศิลป์ มีมาแต่สมัยโบราณ คือในขณะที่เรา กำลังชื่นชมกับผลงานจิตรกรรม เราอาจเห็นลึกถึงเนื้อหาวรรณคดีที่แฝงอยู่ หรือขณะที่เราอ่านวร รณคดี เราอาจนึกภาพจิตรกรรมเป็นการจินตนาการต่อก็ได้ มีวรรณคดีที่พยายามบรรยายภาพภูมิ ประเทศให้ผู้อ่านเห็นภาพเขียน เช่น คุณอังคาร กัลยาณพงศ์ แม้กวีจะพยายามสร้างภาพด้วยตัว อักษรแทนปลายพู่กัน ภาพที่ตัวอักษรสื่อในรูปของวรรณกรรมก็เป็นเพียงมโนภาพ ส่วนภาพที่ จิตรกรสร้างสรรค์บนผืนผ้าใบมีขอบเขตทางกายภาพอันจำกัด อาจสื่อความหมายทางปรัชญาไม่ เต็มที่เท่ากับภาษา เลิสซิ่ง (กวีชาวเยอรมัน Lessing) กล่าวว่าทัศนศิลป์เป็นศิลปะที่แสดงความ งามในด้านรูปร่าง สีสัน ที่ต้องปรากฎในเนื้อที่ ๆ หนึ่ง ในขณะที่วรรณศิลป์บรรยายการกระทำ หรือเหตุการณ์ที่ต่อเนื่องกันในช่วงเวลาหนึ่ง สิ่งที่ทัศนศิลป์ต้องการคือเนื้อที่ สิ่งที่วรรณศิลป์ ต้องการคือเวลา นอกจากนี้วรรณคดี และทัศนศิลป์ยังมีลักษณะที่เกี่ยวกันอยู่
ความสัมพันธ์ระหว่างวรรณคดีกับศิลปะการแสดงแขนงต่างๆ ในสังคมทั้งตะวันออกและตะวันตก การวิเคราะห์วรรณคดีซึ่งนำมาแสด
  • Sabieha
  • ผู้ใฝ่รู้
2014-02-16T10:16:47+07:00
   การละครเป็นศิลปะที่มีศิลปะหลายแขนงเข้ามาเกี่ยวข้อง วรรณคดีไทยไม่ใช่วัฒนธรรมทางหนังสือฝ่ายเดียว แต่เป็นศิลปะซึ่งมีความสัมพันธ์ใกล้ชิด กับคีตศิลป์และนาฎศิลป์ ยากที่จะสามารถแยกออกจากกันได้ ความแตกต่างระหว่าง วรรณศิลป์ คีตศิลป์ และศิลปะการแสดง อยู่ที่วรรณศิลป์ใช้ภาษาเป็นสื่อกลาง เราต้องเข้าใจภาษานั้นก่อนจึงเข้าใจวรรณศิลป์ ในขณะที่คีต ศิลป์เป็นสิ่งที่เข้าใจและชื่นชมได้ง่ายกว่าแม้ในชนชาติต่างถิ่นต่างวัฒนธรรม ส่วนศิลปะการแสดง เป็นเรื่องของการแสดงแนวคิดและความบันเทิงให้กับผู้ชมในปัจจุบัน คือ ได้ชมภาพ คำพูด แสง ฉาก และการแสดง มิใช่เพียงแค่คำบรรยาย ศิลปะทุกประเภทเป็นการลอกเลียนแบบส่วน วรรณกรรมในบทละครเกิดขึ้นจากการเลียนแบบธรรมชาติในรูปแบบการกระทำที่มีความใกล้เคียง กันกับชีวิตจริงมากที่สุดไม่ใช่การบรรยาย ตัวอย่างเช่น 

ชนใดไม่มีดนตรีการ ในสันดานเป็นคนชอบกลนัก 
อีกใครฟังดนตรีไม่เห็นเพราะ เขานั้นเหมาะคิดขบถอัปลักษณ์ 
หรืออุบายมุ่งร้ายฉมังนัก มโนหนักมืดมัวเหมือนราตรี 
และดวงใจย่อมดำสกปรก ราวนรกชนเช่นกล่าวมานี่ 
ไม่ควรใครไว้ใจในโลกนี้ เจ้าจงฟังดนตรีเถิดชื่นใจ (เวนิสวา